NA EEN SUCCESVOLLE EXPEDITIE WEER TERUG IN TROPISCH KATHMANDU

In de eerste plaats zeer veel dank namens het hele team voor alle hartverwarmende reacties in het gastenboek en in de tweede plaats excuses voor het uitblijven van gedetailleerde informatie. Daar was uiteraard een goede reden voor. Hier volgt het hele verhaal van de laatste periode.

Nadat besloten was om de toppoging te starten en voor de derde keer het slopende traject van 20 km van 5200 meter naar ABC op 6400 meter af te leggen, vertrokken we per dag in 2 aparte teams. Team 1 bestond uit Wim en Ronnie en team 2 uit Robert en Werner. Beide teams werden vergezeld door 3 sherpa�s. Gelet op het aantal tenten in de hoogtekampen was dit logistiek het beste. Ook qua veiligheid was het goed om steeds een team volgend en een kamp lager te hebben om snel in te kunnen grijpen als er zich iets voor zou doen. Ronnie wilde zonder zuurstof, hetgeen de nodige risico�s met zich meebrengt en Wim was voor de grote hoogte te onervaren en erg nerveus, dus kregen zij de meest ervaren sherpa�s mee. Dat waren Tenjen, Kami en Nurbu. Werner en Robert werden vergezeld door Nima, Pemba en Phurba.

De internetapparatuur werd door Kami meegesjouwd naar ABC. Hij was er veel eerder dan ikzelf. Uiteindelijk kon men niet op mij wachten in ABC en begon de apparatuur aan te sluiten om te internetten.

De oplader werd vervolgens voor de tweede keer opgeblazen. We hadden een generator met een aansluitpunt in de voorraadtent en een in de eettent. In de eettent was een spanningsregelaar aangesloten om overbelasting te voorkomen. In de voorraadtent was er geen spanningsregelaar en levert de generator zomaar 280 Volt, terwijl er maximaal 220 was toegestaan. Vul zelf maar in waarop de apparatuur werd aangesloten. Dit was de reden van het vervolgens niet meer kunnen internetten. Ook de zeer noodzakelijke weerberichten konden dus niet meer worden uitgelezen. Als oplossing ben ik maar alles via de sateliettelefoon gaan regelen. De podcastberichten heeft iedereen kunnen lezen. Voor de weerberichten belde ik dagelijks naar Redmond, Washington USA, met Michael Fagin die ons zeer goed geinformeerd heeft. Dit bleek uiteindelijk heel waardevolle info te zijn.

Uiteindelijk vertrokken we richting Northcol, kamp 1 op 7000 meter. We werden getrakteerd op een sneeuwbui die ervoor zorgde dat hoe hoger we kwamen hoe lastiger klimmen het was. Bij iedere stap gleed je weer een stukje terug. Dit kost extra energie. De klim naar de north col is erg steil. Je doet een wand van 400 meter volledig aan touw. Iedereen kwam op tijd aan en ik ging 1 keer over mijn nek. Je komt namelijk aan en een sherpa staat al met een zoete drank klaar. Die kwam er bij mij direct uit. Na een stevige inspanning moet het lichaam even tot rust komen. Het is goed bedoeld van de sherpa�E.

Een goed getraind lichaam herstelt goed om de volgende dag weer aan de slag te kunnen. Met goed getraind doel ik niet alleen op fysieke factoren, maar ook op mentale factoren. Je moet je kunnen instellen op de volgende zware dag. De dag daarna was inderdaad erg pittig. Wim was inmiddels halverwege kamp 2 op 7400 meter afgehaakt en weer terug naar ABC met als reden dat zijn voeten zouden bevriezen als hij doorging. Ronnie ging dus alleen met de sherpa�s naar kamp 3 op 8350 meter waar hij goed aankwam. Na de Cho Oyu was dit zijn hoogterecord. Werner en Robert boekten ook hun hoogterecord door na een lange, zware en steile klim goed in kamp 2 op 7750 meter aan te komen. Het is voor de toppoging dagen achtereen vol aan de bak gaan. Daar moet je op voorbereid zijn. Het weer was nog steeds uitstekend, zoals door Michael Fagin voorspeld was. Geen wind, zon en dus nog niet erg koud.

Eten en slapen is inmiddels op deze hoogten niet zo denderend meer. Ik slaap en eet zelf bijna helemaal niet meer en probeer wat met toetjes die nog net naarbinnen gaan. Iets van chocomousse of vanillemousse. Verder sleep ik energiegelletjes mee die ik ook aan Robert en Ronnie heb gegeven. Dan maar de hele nacht liggen draaien in je slaapzak en naar het tentdoek staren. Ronnie en Robert kunnen nog wel slapen. In kamp 2 lag al een zuurstoffles voor iedereen klaar. Voor mij maakte dat niet uit. Slapen lukte toch niet meer. De dagen worden dan heel lang.

De volgende dag maakten Robert en ik onszelf gewoon klaar om naar kamp 3 te gaan. Een enorme uitdaging voor ons. Voor het eerst de achtduizend meter grens doorbreken. We zaten met de hoogte van minimaal kamp 2 inmiddels in de deathzone. Volgens de boeken begint die op 7500 meter. Door daar rond te spoken sta je in feite met een been in je graf en moet je heel goed oppassen wat je daar doet of zo snel mogelijk daar weggaan. Ronnie zat met de sherpa�s alleen boven ons. Dat is ook niet mis. We hadden 3 keer per dag goed radiocontact en wisten precies wie wat deed. We waren een echt team en hielden elkaar goed in de gaten en speelden zoveel mogelijk op elkaar in.

Alles aan de noordkant van de Everest is erg steil. Ook de klim naar kamp 3 was weer een slopend traject. De hoogte maakte het steeds moeilijker. Op het moment dat Robert en Werner onderweg waren naar kamp 3 was Ronnie de avond daarvoor als zogenaamd team 1 aan zijn toppoging begonnen. Ze kwamen niet verder dan 20 meter, omdat sherpa Kami problemen ondervond met zijn zuurstof. Het zou niet werken. Ze keerden direct terug naar hun tent. Omdat Wim ook al eerder was afgehaakt, besloot Ronnie te wachten op team 2 en met zijn drieeen een nieuwe poging te ondernemen. Hij zat dus een extra nacht op 8350, hetgeen erg zwaar is. Je bouwt alleen maar af, maar wachten op team 2 is toch weer veiliger. Ik kreeg geen goede info over wat er nu precies aan de hand was met de zuurstofapparatuur van Kami. Het was een beetje verwarrend. De man spreekt geen Engels. Ronnie was erg lang bezig om hem het gebruik van de radio uit te leggen. Het lukte hem niet om duidelijk te maken dat je de knop in moet drukken als je zelf spreekt en loslaten als je de ander wilt laten praten. Op 8350 meter hoogte is dat om moedeloos van te worden.Verder is het een aardige hulpvaardige kerel en goede klimmer, maar als je met hem praat, lacht hij alleen maar en krijg je geen respons�E.

Ik en Robert kwamen uiteindelijk ook goed aan in kamp 3 op 8350 meter waar wij elkaar feliciteerden met het behaalde resultaat. Het is een enorme hoogte. Er zat wel een negatieve kant aan. Naast onze tent lag namelijk een lijk. Het was een Tjech die een dag of 5 eerder na zijn toppoging op de terugweg even naast onze tent een tukkie ging doen. Dat gaat niet op die hoogte. Hij is te lang blijven liggen en gewoon doodgevroren. Hij lag met zijn hand onder zijn hoofd in een zijdelingse rusthouding met zijn zwarte skibril iedereen aan te kijken die in kamp 3 aankwam. Een dag later heeft iemand een jas over zijn hoofd getrokken om die aanblik weg te werken. Wim had al een dag daarvoor via de radio aan mij gevraagd om die man netjes te begraven en een foto voor zijn familie te maken. Later in ABC hoorde ik pas dat hij zelf de familie huilend aan de telefoon had. De man was huisvader van 2 dochters van 15 en 16. Ik kan je vertellen dat dit indruk op je maakt. Op 8350 meter een graf maken is overigens vrijwel onmogelijk en ik kon het op dat moment niet echt opbrengen om te lopen trekken en duwen aan een dode en stenen te sjouwen. We hebben overigens ook nog getwijfeld of het het juiste lijk was. Andere sherpa�s zouden later hier wel iets aan doen en ik probeer na de expeditie wel contact te leggen met de familie. Ik kan ze troosten door een foto van hem te laten zien en te vertellen dat hij een zeer vredige dood is gestorven. Ik ben mij verder maar gaan concentreren op de toppoging. Er liggen nog genoeg lijken op de Everest om te begraven of te verwijderen, voorzover mogelijk.

�s Avonds om 21.00 uur was het tijdstip van vertrek voor de toppoging. Dat gebeurde dus ook. Ik kreeg van een sherpa een hoofdlamp, omdat ik de mijne op de noordcol had liggen. Nog nooit was ik deze vergeten en op dit moment wel, terwijl deze noodzakelijk was voor de klim. Kan gebeuren. Het was pikkedonker en erg koud.

Ronnie en Robert waren al weg en uit het zicht verdwenen. Zij kunnen later op deze site hun eigen verhaal vertellen. Dit is mijn versie. Ik startte eerst met Pemba Sherpa en klom rustig door. Het was zeer steil naar de ridge van de topgraat. Er lag weer genoeg sneeuw van de dagen ervoor. Normaalgesproken moet dit een rotsklim zijn, maar het werd een sneeuw/rotsklim. Glad dus. Na verloop van tijd keek ik om en was ik de Pemba kwijt en klom even alleen. Binnen een kwartier zat sherpa Nima achter mij. Ik begreep niets van die wisseling, maar later in ABC hoorde ik pas dat Pemba een Chinese tent in was gedoken, vanwege problemen met het zuurstofsysteem. Ik dus nu gewoon met Nima op mijn hielen doorklimmen. Na een tijdje en op ca. 8450 meter hoogte hoorde ik achter mij Nima roepen en wachtte even op hem. Hij klaagde over het falen van het zuurstofsysteem. Ik ben met hem zeker 30 minuten in het donker aan het klooien geweest met het electronische pulssysteem. Handschoenen uit, dat is lekker voor je vingers bij min 25. Met batterijen wisselen lukte het niet, dus hij gaf aan ook terug te willen. Dat was een belangrijk moment, want ik realiseerde mij dat ik dat totaal alleen zou zijn in een zwaar vijandige omgeving. Gebiologeerd van het doorklimmen, maakte ik een paar passen vooruit om verder te klimmen, maar stopte plotseling en dacht een tijdje na. Met een �Godver�E�op mijn lippen draaide ik om en volgde Nima terug naar kamp 3. Hij keek mij aan en zei ineens dat mijn zuurstofsysteem ook niet werkte. Hij had nog gelijk ook. Ik dacht al, wat ging het klimmen zwaar, maar ik kreeg inderdaad geen zuurstoftoevoer en was zo meegenomen door de omstandigheden dat ik er nog niet op gelet had.

Mijn besluit om terug te keren was gebaseerd op een aantal regels die ik zelf gesteld en nageleefd heb. In ieder geval zou ik niet zonder zuurstof naar de top gaan en niemand mag alleen klimmen. Als expeditieleider had ik al heel lang mijn best gedaan om iedere klimmer goed te begeleiden en te beschermen tegen fatale fouten. Ik kan dat nu niet ineens aan mijn laars lappen en een blik risico�s vol open trekken. De expeditie is pas geslaagd als iedereen veilig in ABC zit. Dat geldt voor iedereen, ook voor mij. Daarnaast had ik een foto van mijn vrouw en dochter in mijn rugzak zitten�E.

Terug in de tent op kamp 3 ben ik de hele nacht mijn tenen aan het wrijven geweest. Ik voelde ze niet goed meer en was bang dat er wat kapot zou gaan. Pas �s morgens met het zonnetje op de tent begon het een beetje bij te trekken. Dit heeft gewoon te maken met het lage zuurstofgehalte in de lucht. De hele doorbloeding is slecht, vandaar dat je dan sneller risico loopt op frostbite, zoals dat heet. Momenteel doet de linker grote teen nog een beetje zeer en is er eelt op mijn vingertoppen gekomen. Zonder extra zuurstof en doorklimmen had dus stevige frostbite op kunnen leveren met alle gevolgen vandien. Ik ben net op tijd om met alles ereop en eraan weer huiswaarts te keren.

De andere morgen was Robert als eerste terug met een schitterend resultaat. Hij had de top gehaald rond een uur of 6.30. Hij heeft dit mij netjes via de radio medegedeeld, voordat hij weer in kamp 3 was. Alleen van Ronnie hoorden wij maar niets. Zijn radio stond uit. De sherpa�s wilden afdalen, maar Robert en ik gaven aan op Ronnie te wachten. De sherpa�s begonnen in tempo kamp 3 af te bouwen en wilden snel afdalen, maar wij bleven gewoon zitten. Ze wachten maar. One for all en all for one�E

Na een paar uur kwam Ronnie als een Zombie de berg af. Ook hij had een schitterend resultaat geboekt, maar was volledig stuk. Zijn stem was weg en hij bleef maar hoesten.

Na en tijdje rust konden we heel langzaam gaan afdalen naar kamp 2 op 7750. Robert daalde redelijk vlot en ik bleef achter Ronnie. Bij elke touwlengte ging hij in de sneeuw zitten en sukkelde een beetje weg. Hij vroeg mij ook om erachter te blijven, omdat hij dreigde in slaap te vallen. Ik gaf aan dat ik dat al in de gaten had en achter hem bleef . Inslapen is fataal in de deathzone. Zie de Tsjech. Zo daalden we enorm langzaam af naar kamp 2. In kamp 2 bleven we slapen. Kamp 2 en 3 zijn zo steil dat je �s nachts op moet passen met het naarbuiten gaan. Als je uitglijdt, dan ga je meteen de diepte in (2 kilometer ofzo). Het ging  ineens stevig stormen. Onze tenten waren met extra touwen al door de sherpa�s beveiligd, maar toch lig je te denken dat je bij de volgende windvlaag losgetrokken wordt.

De dag daarna daalden we verder af naar de nortcol . In het begin met een stevige wind die alle sneeuw opstoof. Het ging maar heel erg langzaam. Na 3 passen moest ik zelfs steeds stoppen en nar zuurstof happen. Na kort hyperventileren kon ik weer even verder. Dit keer liep Ronnie achter mij. De rollen waren omgedraaid. Uiteindelijk op de northcol aangekomen, zagen we dat de sherpa�s alle tenten hadden afgebroken. We hadden daar eigenlijk de nacht willen doorbrengen. Na een discussie met de sherpa�s gaf ik aan dat ik alleen met een fles zuurstof nog een verdere afdaling wilde doen. Er moest immers nog genoeg aanwezig zijn. Ik kreeg een fles en iedereen startte eerst en ik zou weer als laatste gaan. Het was een gesealde fles, dus volledig vol en niet aangetast. Ik dus met 4 kilo extra in de rugzak beginnen met abseilen. Binnen 5 minuten was de fles leeg. Een ernstige fout van de firma die de zuurstof leverde. Ik ben als een zombie, met extra onnodig gewicht in mijn rugzak, verder de northcol afgegaan. Even viel er op een steile helling nog een stijgijzer af. Ook dat kon er nog bij. Zo af en toe greep ik een handvol sneeuw om wat vocht in mijn mond te krijgen. Onderaan de voet van de northcol werd ik opgevangen door Tenjen sherpa en Dave. Die laatste was een verrassing. Dave komt namelijk uit Hoogvliet in Nederland en is als enige supporter naar ons toegekomen. Het was vorig jaar zijn wens om ooit een keer naar ABC te komen. En waar staat hij met een filmcamera? Op 6700 meter aan de voet van de northcol. Hij was nog nooit boven de 4000 meter geweest. Dat vond ik een gaaf moment.  Hij moet wel eerder terugvliegen, omdat door het zo snel naar die hoogte gaan bij hem 2 adertjes in zijn ogen zijn gesprongen waar hij veel zichtproblemen door had, maar zijn wens is in vervulling gegaan.

Verder zijn Ronnie en ik als laatste afgedaald naar BC en is iedereen weer veilig en behouden in Kathmandu aangekomen. Sherpa Nurbu heeft 2^e graads bevriezingen aan zijn tenen en is daarvoor behandeld in het ziekenhuis. Net op tijd, want het komt allemaal weer goed. Het leek erger dan het is.

De expeditie is met dit behaalde resultaat zeer geslaagd. Het ziet ernaar uit dat we vrijdag 1 juni weer thuiskomen. De exacte planning wordt nog via de website gemeld. Er zijn zeer mooie filmbeelden geschoten. Op 12 juni is deel 1 bij Talpa, rond een uur of half tien, en op 19 juni zou deel 2 moeten worden uitgezonden. Het is even stevig stressen met de montage, maar het moet lukken.