GEARRIVEERD IN HET BASISKAMP

Afgelopen zaterdag zijn we in Tingri aangekomen. De rit verliep prima op een incident na. De motorkap van de landrover schoot steeds los en 1 keer klapte deze zelfs open voor de voorruit.

De chauffeur wist er zelf geen oplossing voor te bedenken, dus zijn wij zelf aan de slag gegaan. Robert had nog een stevig riempje in zijn rugzak zitten en Ronnie is de techneut, dus hij kroop ander het vehikel en bevestigde de motorkap zodanig dat deze niet meer los kon raken.

In Tingri aangekomen, voelde iedereen zich goed. We pakten de voetbal, die Wim in Kathmandu gekocht heeft en we gingen een stevig partijtje voetbal spelen. Al vrij snel stonden we voorover gebogen naar adem te snakken. Tingri ligt op 4200 meter! We konden de pot wel goed afmaken.

Nadat iedereen 's avonds op zijn kamer zijn slaapzak ingekropen was, werd ik om 22.00 uur door Barbara wakker gemaakt. Louis zou er slecht aan toe zijn. Hij had hoofdpijn en was duizelig en misselijk. Ik ernaartoe. Dit was dit keer geen voedselprobleem, maar hoogteziekte. Ik gaf hem 2 diamox en 1 ibuprofen. Ik beloofde na een half uur nog een keer naar hem te komen kijken en te controleren. Na een half uur bleek er een lichte verbetering op te treden, dus kon hij proberen te gaan slapen. De andere morgen was hij al redelijk opgeknapt. Hij heeft 's nachts een paar keer moeten plassen. Dat was de bedoeling en komt door de diamox oftewel voor de kenners acetazolamide. Voorlopig blijft hij even aan de diamox tot het in BC goed gaat. Barbara begint preventief ook met een diamox per dag, omdat zij lichtjes last heeft. Binnen een paar dagen zal alles ok zijn.

Op maandag zijn we in het basiskamp aangekomen. Dit ligt op een hoogte van 5200 meter. De klimmers waren er met de landrover 2 uur eerder dan de anderen. Zoals we dat gewend zijn, hadden ze onderweg 2 keer panne. Ik ben nog kort in het Rongbukklooster geweest. Dit is het hoogst gelegen klooster. Ik mocht de monniken filmen.

De dag van aankomst leek iedereen nog redelijk fit te zijn, maar het is altijd even wachten op de andere morgen, omdat het spook van de hoogteziekte ’s nachts toeslaat.

Het camerateam Barbara en Louis hebben de meeste problemen, zoals slecht slapen, hoofdpijn, misselijk voelen en niet veel eetlust hebben. Zij zijn in Tingri al aan de Diamox gegaan. Robert is ’s morgens opgestaan met hoogteziekteklachten en ligt bij te komen in zijn tent. Het noodlot heeft hem weer te pakken. Hij moet de komende dagen goed gebruiken om te herstellen. Ik kwam zelf uit mijn slaapzak met een gevoel als er een yak over mij heen gelopen had, maar dat kwam door de eerste nacht op deze hoogte slapen.  Na het ontbijt was dat gevoel weer weg.  Wim lijkt uitstekend te acclimatiseren, hetgeen een zeer goed vooruitzicht is. Wim is erg veelzijdig en heeft veel energie. Hij jongleert met stenen, speelt gitaar en doet wat acrobatische stunts. Op het moment dat ik dit schrijf, zit hij naast mijn tent met een gitaar La Bamba te spelen met de locale bevolking als publiek eromheen.

Op dinsdag moeten we onze uitrusting klaar maken voor de kudde yaks die onderweg is. Het circus omtrent het gewicht zal het volgende probleem worden. De yakdrijvers hanteren een Chinese variant van de kilogram. Ongetwijfeld moeten we bijbetalen. Dat is dan 100 dollar per yak.

Het plan voor deze week is om donderdag een stukje in te klimmen en op vrijdag te vertrekken naar het interimkamp op 5800 meter. Zaterdag gaat het dan richting ABC op 6400 meter. Dat zal wel weer een nieuwe dreun zijn. Eens kijken wie er dan weer geschoren wordt. Bij de Britten, die met ons meegaan naar ABC, is ook iedereen een keer slachtoffer geweest.

Deze week zal Wim direct in de radio uitzending van Frits Spits te horen zijn. Dat is tussen 12.00 en 14.00 uur. Ik zal zelf waarschijnlijk bij radio Hoekse Waard te horen zijn op zaterdagmorgen op de frequentie 96.0. Dat gebeurt via de sateliettelefoon.