LANGE WACHTTIJD BIJ DE TIBETAANSE GRENS

Op 12 april zijn we vertrokken uit Kathmandu richting Zangmu. Op zich is de reis redelijk goed verlopen met maar 1 roadblock. We zaten in een bus met onze en de Amerikaanse groep. Op het laatste moment is er nog een Tjechisch/Slowaakse groep bij gekomen. Dat leverde bij de grens problemen op. Een van de Tsjechische klimmers was namelijk de burgemeester van Praag. Ze hadden al moeilijkheden in Kathmandu om van de Chinezen een visum te krijgen. Dat is uiteindelijk gelukt. Na een rit van 7 uur bleek echter bij de grens dat zij op een zwarte lijst stonden. Ze mochten China niet in. Het kan zijn dat Tsjechie ooit een keer iets verkeerds heeft gezegd over China. Nou, dan zie je wat er gebeurt als je een belangrijke functie in een land hebt. Hij kwam er niet in. De hele groep heeft dus weer 7 uur terug moeten rijden naar Kathmandu. Einde oefening voor ze. Nog even over die 2 blauwe tonnen, die ik nog moest ontvangen. Ik heb daar de hele dag op moeten wachten. Er werd steeds gezegd dat ze onderweg waren. Iedere keer was het nog een half uur. Dat half uur werd wel 7 uur. De tonnen kwamen net op tijd binnen alsof ze het erom deden. Iedereen zat maar te wachten, want we zouden met zijn allen op uitnodiging van Monterosa Treks uit eten gaan in een typisch Nepalees restaurant. Na een check op de inhoud kon ik zien dat alles opengemaakt was. Ik hoorde van Monterosa dat de hele inhoud in de cargohal over de vloer heeft gelegen. Er moest plotseling gecontroleerd worden. Ik heb niet alles kunnen checken, dus maar hopen dat er niets ontbreekt. We gingen vrij laat naar een heel leuk restaurant waar we op blote voeten naarbinnen moesten en op stoelen zonder poten zitten, dus vrijwel op de grond. Onder het genot van een rijstwijn en zang en dans nuttigden wij onze maaltijd. We kwanen laat terug in het hotel waar we op het laatste moment nog van alles te regelen hadden. De andere morgen zijn we om 5.00 uur op pad gegaan. Zangmu ligt op een hoogte van 2300 meter. Morgen gaan we naar Nyalam op 3700 meter. Eens kijken hoe iedereen zich daar weer voelt, tussen de ratten in de slaapkamers en de pis- en kotsvlekken in de dekens die volgens mij nooit verschoond worden. Tijdens de Langtangtrekking heeft een rat overigens een gat in de rugzak van Barbara gevreten. Er zat voedsel in.