DRAMA EN SUCCES TIJDENS DE TREKKING

 

Tijdens de trekking heb ik geen laptop en internetmodem meegesleept om deze niet kapot te laten gaan. Gelukkig maar, want het werd aan het eind erg nat. De een na laatste dag sneeuwde het met stevig onweer en de laatste dag regende het een stuk lager. We kwamen drijfnat terug in het hotel. Het volgende is de afgelopen dagen gebeurd:

 

We zijn met zijn zessen. De 4 klimmers en Barbara/Louis voor de cameraopnamen en de eindredactie. Barbara en Louis zijn geen klimmers. Dat hebben ze geweten.

In Kathmandu hadden overigens 5 van de 6, voor de trekking dus, problemen met diarree en overgeven. Dit kwam door het voedsel. Alleen ikzelf had niets. Hoe zou dat toch komen?

 

We begonnen op donderdag 5 april met een lange rit met 2 landrovers richting de start van de trekking. Vanwege vele stops, geiten over de weg, lange pauzes etc. kwamen we veel te laat aan bij het beginpunt van de trekking. Ik had ook nog schoenen meegenomen waarvan de zolen kapot waren. Dat kwam doordat de cargo er nog niet was en ik thuis snel andere oude trekkingschoenen pakte en in mijn rugzak propte. Die schoenen zagen er goed uit, maar na een paar passen bleek dat de zolen door ouderdom totaal verpulverd waren. In een dorpje heb ik snel nog een paar simpele sportschoenen voor 9 euro gekocht....

 

Omdat we veel te laat aankwamen en ons schema toch wilden volgen, trokken we de turbo stevig open en sloopten daarmee ons camerateam. Barbara liep met forse blaren en Louis was doodziek. De tweede dag betaalden ze daarvoor de tol en hebben we ze moeten achterlaten op 2700 meter. Ze sliepen daar in een lodge en daalden de dag daarna weer af om een paar dagen op ons te wachten.

 

Die tweede dag voltrok zich nog een drama. Ook Robert was heel erg aan de diarree geweest en had steeds overgegeven. Kortom, hij had geen voedsel binnen, terwijl hij toch lichamelijke arbeid moest verrichten. Dat gaat dan ook goed fout.

Bij een korte drinkstop keek ik naar Robert, die op een rots zat. Hij zat hol voor zich uit te staren. Ik vroeg of het ging. Zijn antwoord was kort: niet echt. Ik zag hem steeds waziger kijken en liep vlug naar hem toe, want plotseling zat hij met zijn armen te trillen en schoof hij langzaam voorover. Ik pakte hem net vast voordat hij op de rotsen klapte. Hij had vervolgens een complete black out en begon als in een droom te jammeren. Hij bleek ook echt in een droom te zitten.

Ik pakte vlug de saturatiemeter en schoof deze op zijn vinger. Zijn hartslag en zuurstofopname zag er goed uit. Mijn diagnose was direct dat hij een enorme dip in zijn bloedsuikerspiegel moet hebben gehad. Geen voedsel binnen en toch zware arbeid verrichten doe je niet ongestraft. Ik herkende dit uit eigen ervaring. Normaal gesproken zou ik hem dan druivesuiker gegeven hebben, maar die zat in de te laat geleverde cargo....

Met een paar klappen op zijn schouder kregen we hem weer bij en gaven we hem een mars voor het shot suiker. Uiteindelijk hielp dit en toen hij weer een beetje mens was, stoof hij direct weer naar een WC bij een lodge om zijn darmen weer te ledigen.

 

In feite hebben we hem laten bijkomen en als team weer op sleeptouw kunnen nemen, langzaamaan met soep kunnen voeren en heeft hij weer kunnen functioneren. We schoven het hoge tempo omlaag om hem erbij te houden. Daardoor kwamen we in het donker bij onze volgende slaapplaats aan, maar nog steeds op schema.

We hebben ons programma met zijn vieren kunnen afmaken en hebben nog een bergtop van 4250 meter beklommen. Robert heeft karakter getoond, waardoor hij dit ook allemaal heeft kunnen volbrengen.

 

Je leert elkaar tijdens zo'n trekking nog beter kennen. Ik noem Wim voortaan ongeleid projectiel. Hij maakt een hoop kabaal en drukte in dorpjes. De hele vallei kent hem nu. De bevolking heeft overigens wel respect voor hem, om wat hij van plan is en hij klept heel makkelijk Nepalees en Hindi.

Als je eten in een lodge bestelt en men komt het brengen met de vraag voor wie het is, dan steekt hij direct als eerste zijn vinger op en begint dat dan op te eten. Het interesseert hem totaal niet wat er voor zijn neus staat. Ookal is het niet voor hem. Hij weet niet eens meer wat hij bestedld heeft. Na 3 dagen dit meegemaakt te hebben, ben ik maar zijn naam achter wat hij besteld heeft, gaan schrijven, want je bent je eten gewoon kwijt en opnieuw bestellen betekent weer een uur of anderhalf wachten. Het geeft wel steeds een enorme hilariteit. We gaan nog een hoop bewogen dagen met Wim meemaken.

 

In principe heeft het hele team, ondanks de moeilijke momenten de klus goed volbracht en zijn we klaar voor het grote werk. Ronnie heeft ook met volle bepakking goed gelopen. Hij doet dit graag om te trainen. Wim heeft overigens een voetbal gekocht en wil graag tussen al die natinaliteiten in BC een WK op grote hoogte organiseren. Ik kijk het wel even aan, want blessures zijn niet gewenst.

 

Toen we teugkwamen in Kathmandu was de cargo in het hotel aangekomen. Ik controleer graag in dit soort landen of alles goed is gegaan. No way,  2 blauwe vaten misten. Ik met mijn nog smerige kleren aan met een Nepalees naar het vliegveld en daar de hele cargoloods doorgestruind. Gelukkig zag ik de vaten staan. Wat was er misgegaan? In Nederland had Blue Water netjes alle bagagestukken op 3 pallets vastgezet en in de vrachtbrief gezet dat er 3 cargodelen zouden binnenkomen. In Kathmandu snijden die jokers de touwen door en constateren plotseling dat er 19 bagagedelen zijn. Fijn zo. Ze gingen dus zelf interpreteren wat voor wie was.

Er onstond vervolgens tussen een paar van die cagomensen een hoop geklep, maar geen actie. Ik bleef lekker rustig met mijn armen over elkaar aanschouwen wat er gebeurde. Uiteindelijk gaf ik aan dat al dat geklep wel leuk is voor de gezelligheid, maar dat die 2 vaten morgen in mijn hotel moesten staan. Zoek maar uit hoe je dat gaat regelen. Er werd met hulp van een medewerker van Monterosa uiteindelijk beloofd om de vaten de volgende dag te brengen. Op het moment dat ik dit schrijf weet ik nog niet of ze ook echt gebracht worden. Dat vertel ik morgen weer, want vanaf nu zal er weer regelmatig verslag gedaan worden van onze avonturen.

 

Morgen gaan we dus naar Tibet en doe ik verslag vanuit Zangmu.

 

Werner.